Baggerbak
Mijn liefde en ik hebben de gewoonte te dag met koffie te beginnen in mijn werkkamer.

Marie H. Boddaert
Mijn liefde en ik hebben de gewoonte te dag met koffie te beginnen in mijn werkkamer.
Mijn lieve tante is al een aantal jaar overleden en mijn nichtjes en ik hebben een paar spulletjes te verdelen, voornamelijk sieraden en kleine snuisterijen.
Mijn liefde gaat meedoen met de 10 km van Leiden, mijn studentenstadje.
Toen ik viereneenhalf jaar geleden ging kijken bij een nest puppies in Noord Groningen dacht ik vooraf voor een vrouwtje te gaan, maar mijn kleine kameraad koos voor mij en het werd dus een mannetje.
Ik stap de keuken binnen en zie de formica tafel met plastic stoelen. Een stoel bezet en eentje leeg. In het midden een fles whiskey. En Mohamed's vriend Mourad.
Een jaar geleden zat ik aan mijn bureau en keek uit over de rivier op een druilerige dag.
Im westen nichts neues...
Do I look like a good muslim?
Met een schok word ik wakker. Een nachtmerrie.
Laten we iets avontuurlijks doen met vakantie!
Het is 1.30 's nachts. Morgen speel ik mijn eerste competitiewedstrijd in 1,5 jaar.
Als je ineens van nul naar drie kinderen gaat in een half jaar is dat best wel een beetje wennen.
Wat is er gebeurd? Waar ben ik beland? Waar is de nooduitgang?
Eindelijk.
Het is niet helemaal stil in mijn kamer.
De hele zomer had ik dingen om naar uit te kijken.
Ik heb er niet zo veel zin in.
Zo voelt dat dus. Hopeloos.
Het lukte even niet, echt leuke dingen bedenken.
Drie weken geleden lag ik stoned en gekatheterd in het ziekenhuis. Televisie kijken was te intensief. Dus speelde ik met mijn telefoon.