Terwijl ik me afgelopen week niet helemaal senang voelde, en de concentratie miste om een gestructureerd verhaal online te krijgen, besef ik toch dat bepaalde verhalen de moeite te veel waard zijn om niet op te schrijven.

Drie weken geleden lag ik stoned en gekatheterd in het ziekenhuis. Televisie kijken was te intensief voor mij. Ik ben normaal al niet echt goed met bewegende beelden, en als je moe en gedrogeerd bent is dat Netflix-abonnement al helemaal te veel moeite.

Tja, wat doe je dan?

Dan speel je met je telefoon. Achteraf gezien schaam ik me er een beetje voor dat van alle foto's die er van mij gemaakt zijn in het ziekenhuis, ik op minstens drie kwart van de geschoten plaatjes zo'n uitstelgedrag bevorderend toestel in mijn klauwen heb.

Ik ben ook een van die mensen die fan is van Tinder. Op een dag verscheen er ineens een bekende tussen al die mannen. Bekende is misschien niet het goede woord — na zeventien jaar kan je beter spreken van een herkende. In de foto's van de volwassen man was alleen nog de bijdehande blik van de brugklasser te herkennen.

Na de wederzijdse acceptatie bleek hij op zijn beurt ook niet te weten dat ik in het ziekenhuis lag. En dus stelde hij voor om af te spreken.

Ik heb hem uitgelegd waarom dat op dat moment misschien niet het beste idee was.