Ze heeft koffie met kardemom gemaakt, "Welkom!"

Ik sta voor haar deur met een zakje peperkorrels van de toko en een bos gedroogde laurier uit de tuin. Ze neemt het met een glimlach aan en ik doe mijn schoenen uit. Ik vraag haar hoe het met haar gaat.

"Alhamdulilah" zegt ze. Letterlijk betekent het prijs de Heer. Maar ze bedoelt "Altijd goed"

Ze heeft heerlijke boekweitgebak met mozzarella en honing gemaakt, Ik heb het nog nooit gegeten, en heb er ook nooit aan gedacht om poffertjesdeeg, want daar smaakt het het meeste naar, met kaas te combineren. Het is de hemel.

We oefenen met de verscheidene keelklanken die het Arabisch heeft. Ik doe het een paar keer goed, maar als ik dan een woord moet maken, struikel ik over mijn strottenhoofd. Het maakt ook niet uit, vind de buurvrouw. De meeste mensen kunnen echt wel aan de context ontdekken dat je 'hond' of 'hart' bedoeld. "Je probeert het, en dat is altijd goed, Alhamdulilah."

Na mijn gestuntel oefenen we met haar Nederlandse grammatica. Zij zit op niveau B1, na slechts vier jaar in Nederland. Haar man gaat helaas wat minder snel. De buurvrouw lacht: "Tja, ik denk dat wij vrouwen toch wat makkelijker over de verlegenheid heenkomen. Op school praat je toch snel met andere ouders. En met wie praat mijn man? Hij werkt in een fabriek, met weinig Nederlanders om hem heen. En hij spreekt gebrekkig Engels. Maar ook komt er wel, Alhamdulilah".

Ik denk aan Mohamed, mijn goede vriend die nu 6 jaar geleden overleden is, en hoe hij gesprekjes probeerde aan te gaan met de mensen in de HEMA. Nederlands was de vierde taal die hij probeerde te leren, naast Arabisch, Russisch en Engels, maar hij heeft het nooit onder de knie kunnen krijgen.

Ik vertel mijn buurvrouw zijn verhaal. Zij vertelt over hoe zij hier kwam. "Eerst in Ter Apel. Alhamdulilah waren we daar maar tien dagen. Toen in een klein dorpje niet te ver van Dordrecht, kleinschalig en erg gezellig". Daarna kwam Gorinchem, waar Mohamed ook heeft gewoond.

Mijn buurvrouw zegt: "Alhamdulilah, we wonen daar niet meer. Het was een plek, maar het was veel te vol en niet iedereen was even schoon." Ik bezocht Mohamed en zijn vrouw daar een aantal keer, en kan het beamen. Gelukkig, Alhamdulilah, woont ze nu in onze wijk, heeft ze goed contact met de meeste buren, en voelt ze zich veilig.

Ik merk op dat ze het weer zegt: Alhamdulilah. Altijd goed. Ik vraag haar wat je eigenlijk zou zeggen als het niet goed gaat?

Ze lacht: "Het gaat toch ook gewoon eigenlijk altijd goed? Als de bommen niet op je hoofd vallen en je de lucht nog in je longen krijgt, hebben we weinig te klagen."